بايد شروع كنم ،بازي يلدا رو ميگم كه توسط دوست خوبم الهام به اون دعوت شدم.يك مهماني مجازي كه توش هركدام از دوستان بايد به پنج چيز اعتراف كنند و اين اعترافات برميگرده به يك چيز ،صداقت...

براي اطلاعات بيشتر ميتونيد به وبلاگ رضا وليزاده مراجعه كنيد

خوب مثل اينكه بايد پنج نفر از دوستانم رو به اين بازي دعوت كنم و ميخوام همين جا اولين اعترافم رو بكنم و اونم اينه كه من دوستان چندان زيادي ندارم به همين دليل براي اين كار از دوستان وبلاگ نويسم كه به وبلاگها شون سر ميزنم استفاده ميكنم:

مريم ،فاطي، محمود،سرپيكوو مجتبي

وحالارسيدم به قسمت سخت بازي يعني اعتراف:

1-ميخوام براي شروع از دوران مدرسه شروع كنم، من براي درس نخوندن زياد از مادرم كتك خوردم بگذاريد يه خاطره از كلاس اول دبستانم براتون تعريف كنم ،يه روز از روزاي خوب سال 69يا 70 من بدون آمادگي قبلي به كلاس رفتم و معلم كلاس اولمون ازما ديكته كلاسي گرفت ،واي كه چه حالي داشتيم وقتي ديكته كلاسي قرار بود گرفته بشه كيف هاروميز وبين همكلاسي ها قرارميگرفت تا ازروي هم تقلب نكنند،يادش بخير،داشتم ميگفتم ديكته گرفته شد و همون موقع خانم فاني ، معلم كلاس اولم (هرجا هست خدا حفظش كنه)،شروع كرد به تصحيح ديكته ها و من هم دچار اضطراب شده بودم تا اينكه نمرات اعلام شد من شده بودم 8 و اين چيزي بود كه من رو براي يك كتك مفصل آماده ميكرد و همين باعث شد كه من در كلاس شروع به گريه كنم خانم فاني كه متعجب شده بود اومد و گفت چي شده؟و من با گريه تعريف كردم كه اگر اين نمره رو به مادرم نشون بدم تنبيه خواهم شد وبا صحبت خانم فاني با مادرم اون دفعه از كتك رها شدم؛

2-اعتراف ميكنم كه يكي از آرزوهاي محالم این بوده كه ميتونستم شكوه ايران رو تو دوره هخامنشيان ببينم نميدونم رمان هاي آريان نژاد رو خوندين يا نه ولي هميشه دوست داشتم در يكي از اون دوران با عظمت زندگي ميكردم؛

3-اعتراف ميكنم با وجود24 سال سن احساس بزرگ شدن نمي كنم وهنوز هم كودكي درونم پررنگه ودارم با اميال كودكيم زندگي ميكنم.

4-اعتراف ميكنم كه چندان از بودن در اين دنيا راضي نيستم ...نه اينكه از دنيا و ديگران ناراضي باشم من از خودم بيزارم...

5-اعتراف ميكنم كه با وجود خانواده و تعداد معدودي دوست خيلي زياد احساس تنهايي ميكنم.